Bardzo ambitna trasa, bardzo męcząca, ogromna ilość podjazdów, długi dystans, nie będę ściemniał i nazywał jej przejażdżką. Cały czas po asfalcie, docieramy w najwyższe partie wyspy. Można by powiedzieć, że przekraczamy Rubikon i możemy obserwować północne rejony wyspy. Widoki w tych rejonach powalają, rzucają na kolana, spadająca szczęka co chwilę uderza o górną rurę ramy w drodze na dół Trasa świetna na kolarkę, będzie trochę łatwiej niż na rasowym góralu.